W jego przekonaniu prawdziwa wartość teorii polegała na możliwości wykorzystania tendencji rynkowych jako barometru ogólnej sytuacji gospodarczej. Możemy jedynie podziwiać dalekowzroczność Dowa, który oprócz stworzenia podstaw współczesnego prognozowania potrafił już dawno temu rozpoznać przydatność średnich rynku kapitałowego jako jednego z najważniejszych wskaźników gospodarczych. Teoria Dowa na rynkach terminowych Wprawdzie większość tez teorii Dowa znajduje zastosowanie w analizie rynków terminowych, ale istnieje też kilka istotnych różnic. Otóż Dow zakładał, że inwestorzy dokonują transakcji tylko zgodnie z głównym trendem. Trendy wtórne mogły stanowić okazję do wyznaczenia Teoria Dowa 29 momentu zawarcia transakcji, a trendy krótkookresowe nie miały w ogóle znaczenia. W przypadku transakcji terminowych jest oczywiście inaczej. Większość transakcji terminowych dokonywanych jest zgodnie z trendem średniookresowym, a nie głównym. Drobne wahnięcia cen są niezwykle ważne dla wyznaczenia momentu zawarcia transakcji. Inaczej mówiąc, we wzrostowym trendzie wtórnym, który, jak się przewiduje, potrwa kilka miesięcy, wykorzystuje się okresowe dołki dla dokonania zakupów. Zwyżki podczas wtórnego trendu spadkowego będą okazjami do krótkiej sprzedaży. A zatem w transakcjach terminowych trendy krótkookresowe stają się niezwykle istotne.
(more…)
Jeśli na przykład dzisiejszy obszar wartości położony jest wyżej niż wczorajszy, to bieżący trend cenowy ma charakter wzrostowy. Jeśli obszar wartości w następnym dniu kształtuje się wyżej niż w poprzednim, to bieżący trend wzrostowy jest kontynuowany. Obserwując w ten sposób aktywność rynku, można łatwo stwierdzić kontynuację trendu lub jego zmianę. Podobnie łącząc kolejne profile dzienne w profil zbiorczy, otrzymujemy dynamiczny obraz długoterminowej równowagi lub nierównowagi rynku (diagram B. 5). Przegląd poszczególnych sesji (2/10-2/13) w górnym panelu sugeruje, że mamy do czynienia ze zdecydowanym trendem wzrostowym. Kiedy połączy się te cztery kolejne sesje (dolny panel), wyłania się jednak obraz równowagi. Rynek przechodzi wówczas do stanu nierównowagi, który najczęściej rozpoczyna się po ostatnim testowaniu najrzetelniejszej ceny. Podsumowanie Profil rynku można wykorzystywać do analizowania dowolnych szeregów cenowych tam, gdzie istnieje ciągła aktywność transakcyjna. Mogą to być różne rynki papierów wartościowych, towarowe rynki terminowe czy rynki opcji. Graficzny profil rynku prezentuje ruchy cen w jednostce czasu w dwóch wymiarach – pionowo (kierunkowo) i poziomo (częstość występowania).
(more…)
Ma on wygląd i możliwości normalnego języka programowania. Na diagramach C. 2 i C. 3 pokazano wyniki tego systemu przedstawione przez Martina Zweiga. 428 ANALIZA TECHNICZNA 1996). Jeśli wyniki są obiecujące, przechodzę do aktualnych kontraktów. Następnie musimy zdecydować, ile danych potrzebujemy do naszego systemu. Ja stosuję cały szereg cenowy, bez wyłączania grupy danych, do przeprowadzenia później testu potwierdzającego. Wielu ekspertów nie zaakceptowałoby tej metody, ale myślę, że jest ona najlepsza przy moim podejściu, opartym na solidnych koncepcjach, bez optymalizacji i z procedurą testującą, która obejmuje szeroki zakres parametrów i rynków. Zaczynam od metody, o której sądzę, że jest rozsądna, a następnie sprawdzam, czy moja teoria się sprawdza, czy nie. Stwierdziłem, że wielu postępuje na odwrót, to znaczy testują szeregi cenowe, aby znaleźć odpowiedni system.
(more…)
Dla każdej długiej pozycji istnieje również pozycja krótka. Jeśli 80 procent uczestników rynku zajmuje długie pozycje, to pozostałe 20 procent (zajmujący krótkie pozycje) musi mieć na tyle pokaźne zasoby finansowe, aby wchłonąć owe długie pozycje. A zatem zajmowane pozycje krótkie muszą być znacznie większe niż pozycje długie (w tym przypadku czterokrotnie). Oznacza to, że zajmujący krótkie pozycje muszą dysponować znacznym kapitałem i uznawani są za „silne ręce”. 80 procent uczestników rynku zajmujących dużo mniejsze pozycje w przeliczeniu na głowę jest uznawane za „słabych”, którzy będą zmuszeni do likwidacji swoich długich pozycji przy każdym gwałtownym zwrocie na rynku. Inne cechy wskaźników optymizmu Norma, bądź też poziom równowagi dla wskaźników optymizmu wynosi 55 procent. „Nadwyżka” ta uwzględnia poniekąd naturalne optymistyczne nastawienie ogółu uczestników rynku. Ekstrema wynoszą 90 i 20 procent. Także i te liczby są nieco zwiększane w celu uwzględnienia naturalnej skłonności do optymizmu. Podjęcie działań wbrew opinii większości można rozważyć, kiedy wskaźnik optymizmu wynosi powyżej 90 lub poniżej 20 procent. W takich sytuacjach stopień jednomyślności jest tak wysoki, że uzasadnia podjęcie natychmiastowych działań wbrew panującemu trendowi.
(more…)
Lewe ramię kształtuje się przy większymwolumenie (punkt A), zym następuje korekta w dół do punktu B. Zwyżka do nowego poziomu cen, ale przy mniejszym wolumenie (punkt C). 4. Spadek poniżej poprzedniego szczytu (punkt A), bliskopoziomu oprzedniego dołka (punkt D). 5. Trzeci wzrost (punkt E) przy wyraźnie malejącym wolumenie,który nie dosięga szczytu głowy (punkt C). Przerwanie linii szyi. 7. Ruch powrotny do linii szyi (punkt G), po którym następują kolejnespadki. rakterystyczne dla omawianej formacji są zatem trzy wyraźnie rysowane wierzchołki. Środkowy (głowa) znajduje się nieco wyżej niż każde z mion (punkty A i E).
(more…)
130 ANALIZA TECHNICZNA Formacja prostokąta Formacja prostokąta określana jest różnymi nazwami, ale zwykle nie ma kłopotu z rozpoznaniem jej na wykresach. Stanowi ona przerwę w istniejącym trendzie, podczas której ceny poruszają się w trendzie Diagram 6. 9a Formacja prostokąta będącego kontynuacją trendu wzrostowego. Oznacza on oscylowanie cen pomiędzy dwiema poziomymi liniami. Nazywa się go też „obszarem zgęszczenia”. Diagram 6. 9b Formacja prostokąta stanowiącego kontynuację trendu spadkowego. Wprawdzie prostokąt uchodzi zazwyczaj za formację zapowiadającą kontynuację trendu, ale należy zawsze uważać, czy nie zamienia się on w formację odwrócenia trendu, taką jak na przykład potrójny szczyt. Podstawowe formacje kontynuacji trendu 131 horyzontalnym pomiędzy dwiema równoległymi poziomymi liniami (diagramy 6. 9a-c). Formacja prostokąta bywa również nazywana „obszarem zgęszczenia”, a w teorii Dowa sytuację taką nazywa się linią.
(more…)